Raport z odwyku

Miejsce: Oddział Leczenia Zaburzeń Abstynencyjnych, Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie

Mit o OLZA IPiN jako najlepszym ośrodku odwykowym od benzodiazepin w Polsce w rzeczywistości znajduje oparcie wyłącznie na bezpieczeństwie i tempie ichniej metody zerowania z benzodiazepin (w moim przypadku 15 dni – schodziłem z 26 mg clonazepamu / dobę), opartej na algorytmie substytucji stosowanej przez pacjenta benzodiazepiny relanium lub tranxenem, monitorowaniu poziomu bda we krwi za pomocą częstych badań (w pierwszym tygodniu wyglądałem na gorzej pokłutego niż w niejednym ciągu opiatowym) i stopniowym (tj. dla większości nagłym i drastycznym) zmniejszaniu dawek w/w przy jednoczesnym wprowadzaniu narastających dawek przeciwdrgawkowych stabilizatorów nastroju (Convulex / Finlepsin).

Pełen czas trwania tego „najlepszego” z odwyków przewidziany jest jednak na 6 do 8 tygodni. Aby zaprawić pacjenta do życia bez bda 4-6 tygodniami zwarzywnienia wśród żółtych ścian, pod wpływem neuroleptyków? Czy aby nabić sobie kabzę, przyjmując za osobo-dobę ok. 250 zł?

Na oddziale nie ma żadnej formy psychoterapii, chyba że w odniesieniu do pacjentów „z branży” tj. alkoholików, którzy stanowią trzodę werbunkową do tutejszego Ośrodka Terapii Uzależnień, tzw. „Białego Domku”, gdzie w cokolwiek sekciarskiej atmosferze odbywają się mityngi AA.

W świetle tych wszystkich okoliczności, biorąc pod uwagę, że na zapchanym po brzegi oddziale kierownictwo zarabia ok. 10 tys. zł dziennie, kolega z sali zaczął układać biznesplan na hycla na podżabkowych pijaczków, którym w razie chęci wypisu wdrażany byłby haloperidol i postępowanie z paragrafu 23 zarazem, a łapani by byli w siatki na motyle lub węże. „I jakbym dzwonił do NFZ-tu to tylko bym śpiewał: „syp, syp, syp talary do kieszeni”.

Rozkład zajęć – 8:00 – śniadanie, 3 plastry najlichszej z „wędlin” lub jajko na twardo i kompot z bromem. Leki, po 13-tej obiad – gromada pacjentów pcha się jak owce do paszy. Leki, 17-ta – kolacja i 20 ta leki, ostatnia dawka „warzywek” z możliwością odłożenia sobie najmocniejszych na 22-gą. Obchody w tygodniu ok. godz. 10-tej. Jak się pan czuje? Jak pan spał? Następny. Z urozmaiceniami w przypadku pacjentów starających się o wypis, których czeka obcesowe zrównanie z ziemią i pogróżki, lub też w postaci węszenia woni tytoniu i zadawaniu pytania „kto na tej sali pali?” z wytrzeszczonym gestapowskim wzrokiem wędrującym po gębach. Być może jednak zbyt surowo oceniam p. ordynator, a jej oschłość granicząca z brakiem szacunku do bliźnich jest po prostu elementem jej zawodowego trybu działania, nakierowanego na poddanie szeregu organizmów określonej procedurze medycznej, a nie na wczuwaniu się w problemy pijaków i lekomanów. Faktem jest jednak, że i reszta personelu z reguły na prośby reaguje z wielką łaską, jeśli w ogóle, a lekarze „nie mają czasu”.

Z zaobserwowanych absurdów: faszerowanie pacjentów alkoholowych Triticco, które właściwie zaczyna działać po miesiącu stosowania, a że pobyt pijaków jest przewidziany na 10-11 dni, podaje się ten lek w celu oddziaływania jego skutkiem ubocznym tj. sennością, która potrafi zwalić z nóg. Inny: przetrzymywanie na siłę 80-letniej kobiety z demencją – za poparciem jej rodziny – oddział pełnił dla niej funkcję domu starców, aż w następstwie problematycznych zachowań jak próba zapalenia papierosa w gabinecie socjalnym, albo bicie sanitariusza butelką po głowie, w trakcie oczekiwania pod drzwiami wyjściowymi z bagażem na wypuszczenie – została mocno zwarzywniona, do tego stopnia, że zagrażało to jej życiu i ostatecznie została wywieziona z butlą tlenową przez pogotowie.

W pamięć mi też zapadła dytyramba p. ordynator wobec kolegi wnioskującego o wypis 15-tego dnia pobytu, włącznie ze wmawianiem mu, że jego kobieta jest na utrzymaniu jego rodziców, która to informacja została przez nią wymyślona, niemniej musiała go zbesztać jak uczniaka, aby podbudować swój wizerunek, ale i – chcąc nie chcąc – udzielić wypisu.

Mając w zamiarze skończyć odwyk przedplanowo, zastanawiałem się, czy przy odrzuceniu prośby o to również będzie mi zakutopalczo wmawiane, że „przerwany” w 5-tym tygodniu detoks jest w równym stopniu zmarnowanym czasem, co detoks przerwany przed wyzerowaniem, 15-tego dnia pobytu. Okazało się jednak, że z okazjonalną pomocą odrobiny sativy byłem zdolny przebyć prawie pełne 6 tygodni i zostałem zwolniony bez żadnych przeszkód, a wręcz z opinią, jakobym miał duże szanse na nie powracanie do nałogu, powściągniętą z przebiegu zerowania, w trakcie którego nie zgłaszałem żadnych skarg na samopoczucie. Zdaniem p. doktor to zasługa uspokajającego działania Convulexu, ja śmiem twierdzić że również hartu psychicznego nabytego poprzez wielokrotne nagłe odstawienia bda i ekspozycji na paranoidalne wtręty. Takowych w trakcie pobytu w szpitalu prawie nie uświadczyłem, poza wrażeniem dostępowania jakiegoś przedsionku do telepatii, a raczej spostrzegania w ludzkiej mimice, gestykulaturze i słowach jakichś kluczy umożliwiających wstęp do świata wewnętrznego danej osoby (cannabis).

Na oddziale występuje „całkowity ZAKAZ palenia tytoniu”, co znajduje podbudowę w wywieszonej na tablicy bzdurze głoszącej, że dwa nałogi rzuca się nie trudniej niż jeden. Personel (poza frau ordynator) przymyka jednak oko na woń tytoniu, świadomy że to walka z wiatrakami, skoro większa część pensjonariuszy i tak kurzy.

Przejawy zdrowego, młodzieńczego wigoru traktuje się tu jako nadpobudliwość, czy oznaki wskazujące na jakieś wydumane (jak borderline i chad, przypisywane durnie jednemu z pacjentów) odchyły psychiczne; pacjent taki podlega farmakologicznemu zwarzywnieniu.

– Gumą go. Gumą go! No tak, na dzień dobry.

– To przechodzimy na Ayurvedę, rzucam dzisiaj garami na peronkę i wołam o kroplówkę usuwająca z organizmu wszystkie metale ciężkie.

Nerwicowiec: – To dobrze, że cię widzę, bo jak cię widzę, to widzę, że jest dobrze.

– I ten wasz wielki biały orzeł, co w niczym nie pomoże, gdy w ruch pójdą w końcu zamiast słów pięści i noże (A.J.KS.)

O 6-tej obudziła mnie pielęgniarka na pobranie krwi. Zasypiając pomyślałem, że mogę mieć wysmarkane, bo benzodiazepin nie tykam i taaak – 0 jednostek, a wczoraj świeciłem im przekrwionymi oczami, gdzieś między stymulacją, a otępieniem. Tak czy inaczej to jedyna forma terapii, jaką dane mi było skończyć. Klefedron i klonazepam bye bye.

– Stojakiem do kroplówek jak włócznią Longinusa!

Prośba o nie uchylanie dozore lecz zmianę miejsca wykonywania dozore

Sąd Okręgowy w Białymstoku / XXIII Wydział Penitencjarny / M. Słodowskiej-Kurii 13 /15-933 Białystok

/Sygn. akt V Kow 4723/13/el/44/

Zwracam się z prośbą o zmianę miejsca wykonywania dozore elektronicznego z dotychczasowego w domu rodzinnym – Krupnioki 88  –na Niepubliczny Zakład Opieki Psychopatologii MONAR Ośrodek Terroru w Zaczerlanach, ponieważ po złamaniu regulaminu dozoru w Krupniokach zrozumiałem, że bez intensywnej terapii uzależnienia od narkotyków  będę mógł funkcjonować samodzielnie w społeczeństwie, a terapia w więzieniu jest siłą rzeczy mniej klawesyńska niż w Monarze. Sztuczna stymulacja poprzez morfinę może reprodukować przelotne, oceaniczne wrażenie jedności pokrewne prawdziwej radości. Lecz jak ilustruje epidemiologia nadużywania heroiny,opiaty są ersatzowym komfortem i pociągają jedynie duchowo i społecznie wykluczonych.

Photo0032

O tym, że naprawdę chcę i pragnę wyzwolić się z jarzma narkotykowego świadczą działania podejmowane przeze mnie na dozorze w Krupnikach, jak również terapia w Stowarzyszeniu Droga, Lemingowym Ośrodku SpierdolTerapii Etap. Podjąłem dwie próby pracy zarobkowej oraz leczenie w Poradni Leczenia Chorób Wątroby, oraz terapię prywatnie u frau doktorr magister meister Anny Giess. Nie zniżajcie się i nie niszczcie i zubożajcie swej przyjemności przez pominięcie najwyższej radości, świadomości Pokoju, która poprzedza zrozumienie. Odbyłem szereg rozmów kwalifikacyjnych do pracy i zarejestrowałem się w PUPie. Ponadto przedsięwziąłem starania o wznowienie studiów na Zamiejscowym Wydziale PsychoLeśnym Politechniki Białostockiej w Hajnówce (23 rok).

Photo0031

Przydarzyła mi się chwila odlotu – dałem sobie w kabel ekwiwalent 320 mg clonazepamu przez 2 dni, która wobec siły mego uzależnienia zarówno od opiatów, benzodiazepin, jak i alkoholu, będącego chorobą przewlekłą i narażającą chorego na nawroty przez całe jego życie, doprowadziła do złamania zasad dozoru w Krupniokach.  W końcu stwierdzono, że bardzo chorzy wysokofunkcjonujący autyści, niezbyt prosperujące ćpuny są pewni, że w trakcie terapii w Zaczerlanach otrzymają wsparcie, które pozwoli im na skuteczną walkę z samodzielnym myśleniem i psychochirurgiczne wyrugowanie własnej obelżywej tożsamości. Powiadam: na pohybel; Narzędzia kontroli wypadną wam ze stetryczałych dłoni.

Photo0036
Po próbach leczenia substytucyjnego i 6 miesiącach pobytu w Zakładzie w Rawiczu byłem przekonany, że posiadam silną determinację do dalszego życia w trzeźwości, jednak  czas skutecznie wystawił to przekonanie na próbę. Twoje psy gończe umkną ze skamleniem przed ognistymi hufcami transgresji. Obydwie moje terapeutki uważają, że pobyt w więzieniu nie przysłuży się pokonaniu nałogu, lecz prędzej praca psychoaktywna nad przestrojeniem jaźni. Na dzień rozprawy przedłożę opinię psychoterapeutki. Opiaty są są autystycznym połączeniem samotnego człowieka; opiaty są religią samotnych. Proszę Jaśnie Kurffa Wysoki Sąd o ostatnią szansę na odmianę swojego życia i postępowania, albowiem należy nieubłaganie żyć bez ćpania, sobą bycia i prób wyklucia się z jaja psyche.

Photo0037

Ze znieważaniem,

wyklucznik