Kosmiczny dywersantyzm

river guerrero
il. River Guerrero

Niestworzony głos wzywa nas by zbudzić ze snu życia
wzywa wężowe ziarno Chaosu do rozkwitu.

Tyfonie, namaść nas krwią olbrzyma i niech spłyną
na nas niezliczone wyzwania i granice do przekroczenia.
Kainie, Zstąpiliśmy w ten żywot uśpieni, ale obudził nas Twój szept
Śmiech i krzyk, kołaczący o wieka ludzkich świątyń.

Ty, co zawracasz bieg kosmicznych rzek energii ku Ziemi
i wydrapujesz spod skóry twarzy ego, co wykute
przed zrodzeniem człowieka, naczynie istnienia, szaty wygnańca,
krętą ścieżką Transgresji, drogą poza drogi
Prowadź nas do komunii z nieskończonością

tyfon1

:Vv :
Patrzaj i bacz
Jego zstąpienia z powyżej ku poniżej
Poza czerń i biel
Wiru rozrywającego z zachodu
na wschód czas na strzępy
I strzeż się mocy wędrowca
On powstaje ku bogom
Aby zerwać owoc zemsty
i kwiat wybaczenia

Bo rozkwita jak nowonarodzone słońce
Karmi swą jaźnią ciemność do syta
A jego płomienie będą lśniły dość jasno
By oślepić złorzeczących Woli
A jednak gorące jego plemię
Wydziela życie poprzez śmierć
Ile zatraty w scaleniu
Z każdym parzącym, gniewnym spojrzeniem

– przemiana liryki “Sun to Scorch” Malign

<|Vv i Emisariusz Otchłani

Advertisements

Loptr

^ : / ? 23 ? \ : ^

23 zwrotki chorału niedzielnego
wieżę kościoła chce zwalić porywisty wiatr
nie mieli ojców o Woli, której
możnaby złorzeczyć na tej Ziemi,
która ich objęła i w nich zasnęła.
Chcieli norować lisy
i rzucać łańcuchy na instynkty

i nawet jeśli nie rzucona jest klątwa
aby mróz pogryzł im kości
to i tak możesz pić jak z kielicha
ich boleści

Wybacz sobie, wchłoń ból
komenda: doświadczenie wewnętrzne
ekstatyczne i bolesne

 

mem.jpg

 

^ ? / : 93 : \ ? ^

pewien starzec dożył 77 lat
górski kloszard, za młodu alpinista
robił konfitury grzybowe i makowe
oraz składał hołd Niepokalanej Marysi
nie wiem gdzie jest teraz
w tym kraju są miejsca plugawe

Polsko, zluzuj krawat
bo się poddusisz przy następnym
hamerykańskim geszefcie

Polsko, płaciłem Ci już krwią i niewolą
ale czy Ty nie uraczysz mnie gazem musztardowym?
założyłbym przyłbicę i dał kluczem po mordzie

Wybacz mi, Ojczyzno
Xeper Xepera Xeperu Alleluja

 

modlitwa33

^ v.2,33 : \ ? ^ Modlitwa Dziękczynna ^ ? / v.2,33 ^

Badź Prawdziwa wola Twoja
o Niestworzony ojcze świadomości
I wiem, że nie Pragniesz
Procesji psychicznych kuternóg
i chromatych po mszy o pięknym świcie

Ktoś przenicowany mógłby pomyśleć
że zmrok zasnuwa szarugę jak szkwałowe chmury
W których majaczą kształty widmowych
złych, cierpiących twarzy
Puf! Czarny Ogień Jaźni nigdy nie zgaśnie

Bądź Pochwalona Prawdziwa Wola Twoja

13 freitag/16 lipca 2018 ayps

 

<|vv

 

 

Śmierć duch wyprzedza

kolarz

/3 : 3/

kiedy zatrata spacza strumieniście
kiedy żebrak miętoli w przemarzniętych dłoniach
zeschnięte liście jak złuszczone ego
a dziewczyna z zapałkami odpala je jedną
po drugiej i rzuca na wiatr

K/VV

zle
kolaż aut. GvS

Gęste, stalowogranatowe jezioro
z młynami wodnymi z kół zębatych
wieńczy je maszt z zielonej włóczni z proporcem
na błękicie złota siedmioramienna gwiazda
i gryf lub wąż (targa wiatr)
na jeziorze blady, siwobrody, silny
pustelnik w łodzi z ciemnego drewna
zanurza haczyk wędki w głębiny

Czy to ciemnozielony ul w kształcie serca
zawieszony na pajęczych niciach
w ponurym i starym jodłowym lesie
czy to purpurowe Smocze serce
wielkości głowy byka, pokryte łuskami?

Dziedzictwo tych, co za młodu
nieraz długo zerkali wgłąb studni
w chmury, lot ciemnych ptaków
i płomień ognia

17.03.2018

K/VV

kolaz2
aut. Gertruda von Sroka

Przekaz z tybetańskich krypt

.:.

podpalić gwiazdy flag
spopielić mieszczański świat
kopać, drążyć, wykrajać
aż po zmarłych kości

żyć gorączkowo, suwerennie
i znakiem Kaina bez litości
szanować, kultywować
czym się prajaszczury odurzali
jaźni swe płomiennie poznawali

tako rzecze czarny kot:
trzodo wieczna!
trzodo w tył zwrot!

bo wasz komfort, w stagnacji trwanie
wasze konta bankowe, wikt i pasza
wasze hipermarketowe przystanie
strawi ogniem diabeł,

ogniem, co nasyca sam siebie
jedynym słusznym głodem

jego
Oko

23561644_2008059909427891_3653056122096703905_n.jpg
Ziarno przemiany iskrą świadomości. Próba sigilizacji wizji wężowego szwu rzeczywistości doznanego w psychodelicznym stanie umysłu.

 

Maciej Filipek – Ogień podkładany pod fundamenty.

Sam o sobie: piszę wolno, żyję szybko.

 

FUNKCJE SĄ ŹLE PRZYPORZĄDKOWANE

Gmach starego teatru pozostawił się po sobie
ukruszoną formą budynku, płatami wstającej farby,
wyburzoną ścianą działową, zapachem stęchlizny i pleśni.

Rzędy wypłowiałych foteli. Rampa rzucająca cień.
Scenografia w rozkładzie, larwy robaków
w resztkach pożywienia po bezdomnych.
Przez sen pisali scenariusz snu.
Zostawili zegarki, więc na pewno wrócą o czasie.

Aktor zdjął z siebie skórę i zapomniał tekstu.
Aktor przypomniał sobie słowa, ale nie było już skóry.
Znalazła się skóra, to zniknął aktor. Widziano go,
tekst zaniemówił. Powiedziano kwestię,
przymierzono skórę. I tak bez końca.
Garderobiana przygotowuje strój nieudolności.

Sprzysięgło się. Sufler za kurtyną zdrzemnął się na krześle,
oparł zmęczone plecy o oparcie krzesła.

Widzowie powinni czekać na ostateczną scenę
rozpadającego się szkieletu montażysty.
Kiedy to nastąpi opuszczą teatr. Nie przyszli.

Na deskach stąpały kroki, przetaczała się kula światła,
podnosił kurz w blasku, mienił jak drobinki śliny
reżysera ciągle niezadowolonego z gry podległych dublerów.

Nikt nie mógł zagwarantować przedstawienia na odpowiednio
wysokim poziomie, gdyby odtwórcy głównych ról zachorowali,
a co najgorsze umarli. Miałem rację, mówiąc o wieczności.
Rekwizytor rozdaje przedmioty, powietrze, wodę, oddech,
a ogień podkłada pod fundamenty.

 

pożar.jpg
Surtr Ferr Sunnam!

STREET VIEW

Na mapie oznaczyłem miejsce.
Łezka na zrzucie ekranu podpowie mi,
gdzie był najbardziej obfity wysyp.
Sprzedam tę informację na tajnych kompletach miłośników zbieractwa.

Zapytałem grzybiarza, gdzie zbiera się największe okazy.
Wskazał kierunek, więc odbiłem w przeciwny. Wiedziałem, że kłamie.

Zapisałem współrzędne odosobnienia.
Wszedłem w jego przezroczysty kokon
i śniłem, że mnie nie ma. Dojrzewałem do formy teraźniejszej.

Zapisałem współrzędne miejsca, gdzie przelewała się łąka,
jednostajne brzęczenie owadów.
Odbiłem się od ścianek w szklanych bańkach dźwięków.

Zapisałem współrzędne tego rykoszetu.
Przyleciały ptaki, zapisałem współrzędne miejsca żerowania.
Zaniosły mnie do gniazd, ale wiatr je rozniósł. Gniazda, nie ptaki.

Wróciłem na miejsce odosobnienia,
lecz w kokonie dojrzewał już ktoś inny.
Wracałem po bezdrożach, za mną ktoś szedł po drodze.
Sygnał nawigacji zanikał, wyprowadziłem się w pole.

Czarna ziemia. Tłusta od deszczu, ciężka.
Ten, który szedł za mną został i czeka na zasięg.
Wróciłem do wyjścia. Ktoś przychodzi i zostawia nam chleb.

Czy to jeden człowiek rozprowadza siebie?
Co z chlebem, który nie ma zdolności dzielenia się chlebem?

 

ścieżka.jpg
il. k-wrzywąż

 

SZEŚCIOKĄTNY KAMIEŃ A KWESTIA ŚLIZGU NA WODZIE

Tak długo trwa napisanie frazy o wojnie,
bo każde słowo z tej frazy trzeba oglądać
kilkukrotnie jak ostatni grosz. Ze wszystkich stron

opukiwać je, ważyć i pieścić jakby wybuch wojny miał zależeć od ciebie,
a czuły dotyk sprawi, że rozwścieczone zwierzę będzie ułaskawione.
Ułoży się pod nogami, wydasz mu komendę.

Słyszysz nakładające się na siebie ptasie głosy.
Z gniazda wypada pisklę, które bierzesz za znak przeciwko sobie
i stawiasz jeszcze bardziej ostrożne kroki.

Kto na kogo więc wpadł?

Jeśli ty martwy na siebie żywego,
to dlaczego nie czujesz.
Jeśli ty żywy na martwego siebie,
to dlaczego czujesz.
Jeśli czujesz, to dlaczego – słowo
– jesteś martwe wobec cierpienia,
a podziwiasz radość, jeśli mówię tobą o radości.

 

acephale
rysunek z okładki pisma redagowanego przez Georegesa Bataille’a

 

ANTRESOLA

Dopiero ciemność powiadamia o istnieniu równoległych światów.
Otworzyłem drzwi i w oknie odbiło się wejście do korytarza,
ale jakby zawieszone za szybą. Pielęgniarki, które nie pozwalają
nazywać siebie siostrami, chociaż wszystko wskazuje
na wyraźne związki krwi, wychodzą z pustymi strzykawkami,
a wracają z substancją wyciągniętą z wypłowiałych łodyg.
Rośliny usychają i kruszą się pod dotykiem własnej materii.

Pielęgniarki wstrzykują płyn do naczynia, podpalają palenisko,
gałązki naniesione na gniazda są gniazdom odebrane. Warzy się.
Użyją najcieńszych igieł, takich którymi bezboleśnie wkłują się
w sny pacjentów i zamieszają w nich tak jak ja, który wkładam rękę
w szklaną kulę osłaniającą żarówkę nad wejściem i wybieram światło.
Ożywają suszki much, komary, pszczoły i ciemki.

Od tej pory wszystko wydaje się zakurzone jak stary,
do tego zmurszały fotel z niestniejącego już teatru.
Pada śnieg. W śniegu sypie się popiół. Dość powiedzieć,
że przed gmachem stoi jeszcze kolejka. Widzowie
wymachują biletami i złorzeczą. Sztuka ma się nie odbyć,
a mimo to bileterka wciąż przyjmuje pieniądze i knuje.
Sufler domawia jej kwestie. Dziękuję, przedstawienie
jest skończone, chociaż jeszcze się nie zaczęło.
Za każdym razem akcent pada na inną sylabę,
stąd to nieporozumienie i niedomyślność ulicy.
Z limuzyny wysiada jedyna aktorka i wypada
z niej szkielet, lecz nikt jej nie zauważa.
To mogłoby wzbudzić panikę, przezroczysta
zwaliłaby się gwałtownie na mnie żywego.

Nie powiedzieć, że na parapecie siada wróbel, to nie za mało.
Ptak okazuje się być napuchniętą kroplą. Więc pęka
w nim cząsteczka śpiewu rozpisana na dwugłos,
z którego ten pierwszy dopiero szuka przynależności do dźwięku,
a drugi dobywa się z mojego gardła. Przy czym śpiewam
tak cicho, że niczego nie można poznać po samym ruchu warg.

Jeśli korytarz odbił się w szybie, to musi się to powielać.
Postanowiono o jeszcze jednym oknie i jeszcze jednych drzwiach,
które po otwarciu rzucą jeszcze jeden blask i wszystko rozświetlą.

Ktoś otwiera drzwi i szpital staje się nieskończenie nieskończony.
Nie rozumiem, dlaczego odmówiono przyjęcia kilkuletniego chłopca.
Jego matka wyciera łzy przed głównym wejściem,
dzwoni dzwonek jej serca na antrakt.

 

sercecierniowe

 

CANCER

Do znajomych przyjąłem
Oziębłość Seksualną i Najlepsze Horrory.
Biorę udział w pranku.

Pasterz prowadzi owce.
Popęd i lęki.

Biegnę. Mam sen jak w lesie
depczę po kostkach.
Zwapniała ściółka i pleśń na roślinach.
Pękają krople, słychać trzask gałęzi.
Igły robią hałas na moją prośbę: zróbcie hałas.

Miasto nie ma zbyt wielu punktów zaczepnych,
są za to umiejętnie rozstawione.
Chorzy na raka ciągną za sobą chorych.
Zatraceni w szaleństwie ciągną do zatraconych.
Mądrzy trzymają z mądrymi, głupcy szukają głupców.

Stoję wykluczony na przejściu dla pieszych
i pies z kulawą nogą. Co nam mówi skrót.
Jaki jest kod językowy, że nie rozumiesz
osamotnienia, o którym wyraziłem się jasno.

Z jaką częstotliwością drży czerwone,
że z całą pewnością bierzesz je za jednostajnie świecące.
Na zdjęciu rentgenowskim płuco
przysłonięte niemowlęcą piąstką.
Na płucu ptak odrywa się od ciebie.
Śmierć cały czas w nas gaworzy i potrząsa grzechotką.

 

TIARA

W kontakcie radarowym twoje inicjały i dzisiejsza data
są indeksem, po którym cię wywołujemy.
Zapraszam do relacji na żywo z katastrofy ludzkości,
z podciętymi skrzydłami runęła ku ziemi.

Zostaw ślad kciukiem, serduszkiem lub emotikoną Wow!
albo wyłącz z aktualności i udawaj, że ludzkość nie istnieje.
W korespondencji radiowej słychać tylko trzaski.
Ktoś idzie po wirtualnym lesie i kruszy gałęzie.

Fala elektromagnetyczna prostuje się.
Stada widoków są aktualnie w wędrówce,
pochylają się na brzegu i piją z poidła.
Mrówcza praca ludzi zmniejszonych do rozmiaru ziarna.

Mapa zniknięć jest rozłożona. Pulsują i przechadzają się kroki zaginionych,
uchwyt umarłych na wskazówkach mojego zegara nie wytrzymał.
Ześlizgnęły się palce. Na łodzi, którą z tej odległości nie sposób wyłuskać,
płyną ludzie. W punkcie na niebieskiej łące zmieszanej z głosami.

Motyl usiadł na antenie, przepływa przez niego częstotliwość.
Komu jesteś przeznaczony w mikrokosmosie
sygnałku z pyłem na wielkich skrzydłach?

twentythree.jpg
liczba sygnifikująca synchroniczność, znaki i przemianę
naglovv.jpg
autor niezidentyfikowany

Enteogeny

obudziłam się bez powiek.
usiadłam na brzegu naszej małej wanny
i płakałam.

sen pełen był ciernistych krzewów,
przez które przedzieraliśmy się
by dotrzeć na cmentarz
pełen nagrobków porośniętych mchem,
upstrzonych odchodami ptactwa.

zgubiłam cię tam,
zniknąłeś mi z widoku jak na taśmie w markecie
znika światło po zeskanowaniu
kodu z towaru.

odnalazłeś się, ale nie wiem,
czy przybrałeś postać trupa,
czy zjawy już będącej poza mną.
za daleko.

krzyże pokryte pajęczyną
migotały od czasu do czasu
w stroboskopie, rozpływając się,
tak jak ty przed chwilą,
przed wiecznością;
te rozbłyski mówiły mi,
że jednak jesteś, musisz żyć,
albo odrodzić
gdzieś głębiej i we mnie.

obudziłam się bez powiek
które widziałyby ciebie po staremu.
nastąpił ciąg odtworzeń, retrospektyw,
widm, pamiątek, czy upamiętnienia.
pamiętałam, by upamiętnić i ją.

czy to jest miłość, którą odprawiłeś?
to były dwie miłości,
które spoczywają teraz blisko siebie
w pokoju wiecznych wskrzeszeń.

z filmu, który oglądaliśmy,
kiedy jeszcze miałam powieki
i mogłam je zmrużyć, kiedy padły zdania:
didn’t she understand? there IS only life.
death doesn’t exist. –
zapamiętałam. prekluzja wzruszeń.

płacz w środku nocy.
– śnij dalej. tak już może być.

ciągle nie mam powiek.
cieknę.
to ogniwo pośrednie.
liczę spokój na minuty, godziny, miesiące.
poczułam się nowa i bezbronna jak embrion.
cały czas zajmuje mi wzrastanie, kształtowanie,
ból przyjścia na świat.

obudziłeś się, przy papierosie powiedziałeś,
że mnie kochasz. cieknę, choć powieka odrosła
i drży w swej pamięci

co czuła,
jakbyś wziął ze mną nie śmierć, a ślub.

GvS

a
źródło niewiadome

.93:33.

zWiedzony

mówisz
że ludzkim jest ścierpienie
plagiatów własnych
cierpień?

co jest ludzkie
w błędzie
w pojedynczym sposobie jego popełnienia
w jego mnogości powtarzanej rytualnie

słudzy boży
ZJEDLI BOGA
o pomyłce wiedzą wszystko
wiedzą wszystko o mnie
siarczystym beknięciem w kuchni plebana
ciało boże się trawi

a mnie dziś nawiedził anioł pański co zwiastował bestię
bestia w tym pokoju przybrała mój rozmiar moją postać
widziałem wyraźnie kształty języków ognia na ścianie
nie zląkłem się
nie ugiąłem kolan nawet
a anioł wysunął podwójny swój język
i mówił czerwienią, kolorem rdzenia
pojęcia wszystkiego
jak gdyby słowa były splunięcami boskiej krwi

– dramat popełnienia błędu jest odchodem anioła

błąd
– powiedział anioł do człowieka
choć gównem padało mu spod ogona
– błąd
to wytrych do krain wyższego rzędu

ciąg dalszy nastąpi
w nie do końca przewidywalnym
biegu wypadków

historia nie negocjuje pomyłek
spodziewaj się wielkiego udziału w tym dziele

dopilnuj
by się powtarzały
powtarzały się narastająco

bestia będąca mną ziewnęła i poczułem smród
zwiastujący ulgę

 

patronka wersów wyklętych

Gertruda v S

draco
Róża Alpha Draconis, wyhodowana przez GvS, ugwieździł K-wrzywąż

Gennadiy Nikolaevich Aygi – Cisza

Wiersze tego poety pochodzenia czuwaskiego, których prezentujemy tu pierwsze polskie przekłady, zostały już przetłumaczone na ponad 20 języków i otrzymały niezliczone nominacje do Nagrody Nobla. Obrazuje to czujność polskich wydawców promujących gówna pokroju xyz, a ślepych na rosyjskiego Bukowskiego. Polski przemysł poetycki smyra starej lochy cycki!

 

Cisza

1

w niewidzialnym blasku
startej w proch melancholii
znam bezużyteczność tak jak biedni znają swój ostatni skrawek odzienia
i stare przybory
i wiem, że ta bezużyteczność
jest tym, czego kraj ode mnie potrzebuje
niezawodna niczym sekretny pakt:
milczenie jako życie
zaiste przez całe moje życie

2

milczenie jest hołdem – ale cisza jest dla mnie

3

wzrastając w przyzwyczajeniu do ciszy
jak bicie czyjegoś serca
jak życie
niczym dobrze znane tam miejsce
i czyżby to ja jestem – jak Poezja jest
i wiem
że moja praca jest zarazem ciężka i ku samej sobie
niby bezsenność nocnego stróża
na miejskim cmentarzu

1

XIX
A we mgle
zielony dąb
nie ma nic mocniejszego niż gałąź
czym by śpiewać mógł

XX
Te ręce i ta głowa
pozostaną z tymi, którzy zginęli na obcej ziemi-
dym z lokomotywy uderza nas w twarze
aby okraść nas z pamięci raz i na zawsze

XXI
A i wtem – spokój, jakbym
był sam na świecie
I burza za oknem, burza w ogrodzie
i burza w ogrodzie, burza na polach

XXII
A dzień zapadł cicho, jakby coś
znaczącego w nim umarło,
a lis śpi na wzgórzach
pokryty swoim czerwonym ogonem.

 

Cisza

1

odkąd pamiętam cokolwiek
wiem
poprzez ból w moich oczach
gdzie i czym co dmie
nasza cisza jest oświecona
a reminiscencje wystarczają
tutaj gdzie łomoczą przebudzenia

2

i ci, od których zaczął się czas na dojrzenie światła Pana
po raz pierwszy przybyli aby odróżnić
czerń od bieli
i pogrążeni w zadumie pośpieszali do kontaktu
więc to jest – biel
a to czerń

3

więc wybuchnąwszy
w wizje innych odmian
i w wycia co poprzez lata
wdepnęły we mnie szukam
połączeń jak strugi
napierających pokrytych kpiną
niczym łopianem
gdzieś w jarze
sam
(lub też jak to było
od czasu do czasu
samotnie i czysto
nikt poza mną i polem
cały świat)

1955—1956

2

Wracając do Baudelaire’a

nie wygasanie
(z papieru
ku światu)-

pan
jakby
gdzieśkolwiek
obecny:

twarz
niby boska – w popiołach – uchwycona:
nie – „ja” umysłu
trzaskająca – płomieniem!… –

w oblicze tego wiatru
jasne światło nieczłowieczeństwa

1967

 

Dla Maxa Ernsta: Bliźniacza Róża

wepchnięta przez – nie jak w światło dnia
lecz w światło Idei
wepchnięta przez – i usadowiona
bliźniacza róża: niczym myśl w pokoju

1969

 

fot. Gertruda von S 2014, tłum. katastrof wrzywąż i GvS

 

 

Jaźni / Dem Selbst

zygota – zgryzota jaźni
okrążona promieniami neuronów
jak Czarne Słońce siewców zamętu
i przemiany rzuca chorobliwe światło
na odartą facjatę materii na manekiny
wegetujące wśród scenografii z tektury i gipsu

I dręczy mnie
majączące zatratą ja przebudzenie
w fabryce istot pod różnym ciśnieniem
i amperarzem przygniecionych, przyspawanych ziemskim Snem

K-VV

grzybowysabat
fot. nagłówka – GvS, fotomanipul. K.W.